Sinds gisternacht hebben wij er een (tijdelijk) gezinslid bij in huize Wedman. Zijn naam is Ceto en het is een volle broer van Ishka. Zijn leven bij zijn vorige baasje was niet toereikend. Hij kreeg daar geen aandacht en eten, hij werd niet uitgelaten, mocht niet in huis en heeft in jaren geen een stukje gras gezien.6 jaar oud, ziet eruit als 80. Hartverscheurend.

Hij is bij zijn baasje weggehaald en mag nu even bij ons aansterken. Het is een scharmieltje, weegt amper 17 kilo (van de ongeveer 35-37 die hij moet wegen) en zijn vacht zit vol met rotzooi en oud haar. Manieren heeft hij niet meer en die moeten hem worden bijgebracht. Maar allereerst maar eens wat spek aan die botten, dat zal nog wel een klus worden.

Vanmorgen heeft hij eerst in de kennel gezeten met Ishka, Kees en ik moesten beide werken. Vanmiddag heb ik hem eruit gelaten en twee uurtjes buiten gelaten. Als hij zin had om bij me te komen heb ik wat oud haar uit zijn vacht getrokken wanneer hij weg wilde is hij vrij om te gaan.

Na twee uurtjes heb ik hen beide binnen gehaald, Sientje moest het wel een beetje ontgelden. Ze werd gegrepen, gelukkig heeft ze er weinig aan over gehouden behalve wat schrik. Ik heb hem maar aan het dressoir gebonden, nu na ruim een half uur staan heeft hij zich overgegeven. Hij ligt als een mager skeletje op zijn kussen te slapen en schrikt van alle geluiden. Gelukkig blijft hij kwispelen….

Over een paar uurtjes maar eens met hem naar de dierenarts. Hoop dat hij gezond is……

Hier maar weer een berichtje uit het oosten. Klinkt wel wijs! We zijn inmiddels teruggekeerd van een roerige vakantie in Zweden en Noorwegen. Veel gezien en vooral veel meegemaakt. Gelukkig zijn we nog heel en kunnen op de vakantie terugkijken.

Al in de eerste paar dagen heeft een steentje op een grindpad een gat in onze uitlaat geslagen. Nu bleek die ook al een beetje gaar te zijn, maar toch. Er kwam een geluid uit die Peugeot, niet normaal. Maar besloten om een garage op te zoeken. Gelukkig bleken er hele behulpzame Zweden te zijn die onze auto (buiten openingstijden!) wel wilden maken. De onderdelen waren in op voorraad en werden daarom persoonlijk door het personeel opgehaald! Geniaal, alles heeft ons een eurootje of € 50 gekost. Niet slecht.

We hebben ontzettend veel gewandeld en zijn verschillende wildsoorten tegengekomen. Hieronder een paar foto's van de beestjes die we zijn tegengekomen. Iets wat je in Nederland niet heel snel met een wandelingetje door het bos ziet. In Zweden gelukkig wel.

Ook hebben we de avonden veelal met vissen en lezen onder de avond zon doorgebracht. Kees heeft een aantal vissen gevangen, de grootte was niet heel noemenswaardig eigenlijk. Vandaar dat we maar vlees in de winkel hebben gekocht.

Na een weekje zijn we uit Zweden vertrokken naar Noorwegen, we wilden graag in Bergen kijken. Vrijdag vertrokken en via Oslo naar Bergen gereden. Daar een super deluxe hotel gepakt. Pas de volgende ochtend bereikte ons het nieuws van de slachtpartij en autobom. Pas toen stonden we erbij stil dat we vrijdag, de dag van de gruwelijkheden, dwars door Oslo zijn gekomen met de auto. Dan komen zulke wandaden wel heel dichtbij! Het doet je toch wel nadenken, want wat als we wel besloten hadden Oslo te bekijken. Wat als we wel het eilandje Utoya hadden bereikt en wilden weten wat er gebeurde omdat er zoveel mensen waren daar?! Gelukkig is er geen 'wat als…' uitgekomen en zijn we veilig aangekomen in Bergen. Het is wel even een 'wakkerschud-moment', althans, voor mij. Je komt weer met beide benen op de grond en denkt aan waar je mee bezig bent en hoe kostbaar het leven is.

De vakantie is goed afgelopen en een nasmaak is er gelukkig niet. Ik zou zeggen, op naar volgend jaar!

Volgens velen het woord van het jaar 2009: "ontvrienden"  en voor mij zeker een woord waar niets aan gelogen is. Voornamelijk op hyves heb ik teveel mensen in mijn vriendenlijst die ik eerder vage kennissen noem dan vrienden. En ik ben niet te zuinig met het ontvrienden van deze mensen. Gewoon deleten die handel!

Kon dat in het echte leven ook maar zo makkelijk, dat deleten van vrienden. Nee, in het dagelijks leven kom je er een stuk kariger van af. Als je de banden doorsnijd ben je direct getikt en niet van deze wereld. In het echte leven noem je ook niet iedereen zomaar je vriend, tenminste ik niet. Goed, genoeg geblaat.

Het echte nieuws is dat er eigenlijk geen nieuws is. Kees werd vandaag gebeld door de sportarts en die had te vertellen dat Kees ook daadwerkelijk een scheur in een pees in zijn schouder heeft. Het mindere is dat er weinig aan te doen is. Ja, rust nemen, nu is dat net iets wat Kees totaal niet kan. Daar is hij zeker niet voor in de wieg gelegd. Het is al een wonder dat hij in geen maand naar de sportschool is geweest! Gelukkig heeft de arts gezegd dat hij langzaam aan weer mag beginnen met lichte krachttraining.

Vandaag ook stiekum onder het werk gekeken naar het droomhuwelijk tussen William (die toch al wel wat kalend wordt) en Kate. Kate had een prachtige jurk aan, alhoewel ik haar wel wat dunnetjes eruit vond zien en de balkonscene om te kotsen vond. IS THAT IT? Wat een brave hendrikjes zeg. Nou moet ik zeggen dat mijn baas de hele bruiloft om te kotsen vond, maar die spoort ook niet.

Goed morgen koninginnedag en dus de vrijmarkten over. Heb Kees al wel plechtig laten beloven dat hij meegaat, maar moet nog zien of het gebeurd……

Dat was het dan alweer. Pasen 2011 is alweer voorbij, geweest, de paashaas is hem weer gevlogen. Veel teveel eitjes gegeten en uiteraard gebbqed met dit mooie weer. Lekker de paasdagen bij mijn ouders in Peize doorgebracht. Wat een rust in vergelijking met onze dagelijkse piratenmuziek-liefhebbende-buren. Gelukkig kan ik daar af en toe nog eens heel vluchten, een aantal dagen lekker in de zon gezeten, hopende op een bruin kleurtje op mijn nogal witte melkflessen. Volgens Kees is dat wel gelukt, moet me alleen nog wel douchen zo, en vraag me af of het kleurtje blijft zitten…..

Pasen betekent voor mij en wellicht ook wel voor meerdere mensen, lekker eten, suikerbrood, paaseitjes, bbq dit jaar en dus veel te veel gegeten. Tijd om dus vandaag weer de draad eens op te pakken en weer aan de shakes te gaan om op Kees zijn verjaardag slank en licht te verschijnen.                30 wordt hij alweer, een oude kerel. Gelukkig heb ik nog wel wat jaartjes te gaan tot mijn 30ste.

En mensen kinders, wat is het ook prachtig weer! Mijn tuin staat volop in bloei en heeft zelf elke avond de sproeier nodig anders verdroogd de boel. Wie had dat gedacht in april, is dit een voorbode van een super zomer of gaan we alleen maar regen krijgen?

Volgens een (on)bekende weerspreuk:

April mooi en rein, in mei zal 't donker zijn.

Laten we hopen dat dat niet het geval is!

Zo het zit erop, de eerste werkweek is weer voorbij, een nieuwe is aangebroken.

Het was ontzettend leuk en heel erg wennen uiteraard. Nieuwe collega's, minder eigenlijk, nieuwe bazen, nieuwe programmatuur, nieuwe werkplekken en op de fiets naar het werk natuurlijk! Allemaal was het even leuk, ik geniet nog elke werkdag van het fietsen. Tot nu toe nog geen regen gehad en heerlijk even je brein leegmaken. Ideaal. Mijn bazen zijn super tof, trakteren iedere vrijdag op een patatje of vis en zijn ontzettend makkelijk in de omgang. De nieuwe collega's zijn ook leuk.

Het enige waar ik nog niet aan gewend ben is dat ik iedere dag voor een ander werk, dus als ik iets niet af krijg kan ik er pas een week later weer mee aan de slag. Dat vergt veel van mijn planningsorgaan. Gelukkig weten mijn bazen dat en wordt er wel rekening mee gehouden.

Vorige week zijn we met Kees naar het ziekenhuis in Emmen geweest voor zijn schouder. Hij heeft al een maand of 3 last van zijn schouder nadat hij tijdens de fitness eens een "krak" had gehoord. De huisarts heeft hem doorgestuurd naar de sportarts in het ziekenhuis en deze vermoed een gescheurde pees. Om dit te bevestigen moeten er een mri-scan worden gemaakt van zijn schouder. Dit gaat 21 april gebeuren in het ziekenhuis in Assen. Allemaal niet zo heel fijn, maar goed, alles voor een gezond lichaam!

Ik ben vorige week voor het eerst naar Sanquin geweest om bloed te geven. De verpleegkundige was neit tevreden over mijn aders en had uiteindelijk door een ader heen geprikt, met als gevolg dat ik nu met een gigantische blauwe arm loop. Niet heel grappig! Mijn bloed wordt nu gekeurd en ik krijg vanzelf een uitnodiging, als het goed is, om bloed te geven.

Verder gaat Ishka vandaag naar ome dierenarts om zich 'onklaar' te laten maken. Zodat ze geen puppies meer kan krijgen, dit zodat we geen tafarelen zoals in januari meer krijgen en het is ook een preventiemiddel tegen kanker. Honden die een paar nestjes puppies hebben gehad krijgen vaak kankergezwellen in de borsten en door de rotzooi eruit te laten halen krijgen de hormonen niet de kans.

Goed dit was het weer voor nu. Fijne week!

Vrijdag terug gekomen van onze eerste vakantie van 2011. Heerlijk naar vrienden in Ierland geweest. Fantastisch weer gehad, alleen maar zon, behalve de dag dat we weer vertrokken. De vliegreis viel  100% mee de terugreis ging nog beter dan de heenreis. Wat wil je nog meer!

De mensen waar we hebben gelogeerd hebben een GIGANTISCH huis in de middle of nowhere. Een stel van onze leeftijd, het huis heeft 6 slaapkamers, 3 badkamers, 4 toiletten, een keuken met serre, eetkamer, tv-kamer etc. Echt te mooi om waar te zijn. En een stuk land waar je beroerd van wordt! Ook hebben John & Winnie (het stel) een ontzettend schattig kindje: Jack. Lachen, gieren en brullen. Ondanks het feit dat hij nog maar 6 maand is is hij al enorm actief! Hij zit al op zijn knieen, kruipen doet hij nog net niet en lacht de hele dag. Echt een schatje, Kees had al aangeboden om Jack mee naar huis te nemen. Maar zijn moeder was nog iets te dol op hem:

Ze hebben ons hondje Leida gekocht die we een jaar in huis hebben gehad. En die is gegroeid! Het is een prachtige, steady hond geworden met een super karaktertje:

Verder hebben we veel van het lang gezien en zijn voornamelijk rondgereden met onze privé chauffeur. Dit vond Kees zijn maag echter niet heel leuk. De eerste dag hebben we ongeveer 4 keer moeten stoppen zodat Kees zijn maag kon legen. Gelukkig hebben we het bestaan van pillen de dag daarna ontdekt! We zijn onder andere bij de onderstaande kliffen geweest. The cliffs of Moher, dit is een touristische topattractie in Ierland. Over een lengte van acht kilometer vormen ze een steile wand die tussen 120 en 214 meter hoog uit de Atlantische Oceaan oprijst. Jammer genoeg was er redelijk veel mist die ochtend dat we er waren:

John vertelde ons dat deze plek, ondanks zijn touristische karakter ook een onheils plek is. Er schijnt geregeld iemand naar beneden te springen om een einde aan zijn leven te maken. Onlangs is er nog een vrouw met twee jonge kinderen vanaf gesprongen.

De eetgewoonte zijn in Ierland ook niet wat we gewend zijn overigens. Denk aan: Zweedse ballen met jam, chips op een broodje gezond, chocolade koekjes bij de lunch, chips bij de lunch, patat bij de lasagne, ketchup bij het ontbijt etc. Kortom, ik ben denk ik wel een paar kilo aangekomen. Heb nog niet de moed gevonden om op de weegschaal te gaan staan. Kees daarentegen is uiteraard helemaal niets aangekomen….zucht…..

Maar morgen gaan we weer strak in het gareel. Ik begin morgen voor het eerst bij mijn nieuwe werkgever HBG & Partners en heb er enorm veel zin in! Omdat alles nieuw is morgen gaan we ook weer van start met de goede voornemens. Het plan is om elke werkdag van te voren te gaan hardlopen (ben toch altijd rete vroeg wakker dus dat kan prima) en dan nog de 2 keer in de week fitness en 2 keer in de week judo. Nou als ik dan niet strak word, weet ik het niet meer….

Deze week is wederom in een razend tempo verlopen, voor je het weet ben je 80 en versleten. Maar goed, we genieten nog even van het moment, al gaat het zo snel.

We zijn dinsdag voor het eerst wezen kijken bij een andere judoclub. Normaal train ik bij Randori Emmen maar daar heb ik het niet helemaal naar mijn zin. Dit komt omdat er geen dames of heren van mijn gewicht/lengte/leeftijd/geslacht zijn. Kortom niets om te relateren. Ik leer er wel veel maar ik train daar met een meiske van 13 jaar oud die een kilo of 20(!) meer weegt. Ze kan ook nog eens niet vallen en aangezien ik haar dan niet kan dwingen doormiddel van kracht gaat het over.

Kees heeft een collega die in Schoonebeek judoot en die had gevraagd of we eens een keertje mee wilden doen. Nou dat hebben we geweten, we zijn enorm afgemat disndag in 2 uur tijd en ik liep de rest van de week kreupel en zat onder de blauwe plekken! Maar wat was het leuk, volgende week proberen we weer, dan neem ik gewoon wat valkussentjes mee!

Verder hebben we de moestuin voorzien van een laag mest en die kan nu even uitpuffen en zich klaar maken voor de plantjes. Ik had al wat komkommer en tomaatjes voorgepland in huis maar die gingen veel te hard. Heb ze maar bij mijn ouders in de kas gezet zodat ze wat geremd worden en kunnen aanharden. Als de tijd rijp is zal ik ze daar weer weghalen. Mijn rabarber heeft al wel de kop opgestoken:

ik heb er nou al zin in om die hele bos te zien groeien en de stelen te plukken voor rabarbercompote! Wat een prachtig jaargetijde ook, de lente.

De volgende bloemetjes voorzien mijn tuin ook van een prachtig gezicht:

Net terug van een paar daagjes oppassen bij mien paps en mams. Ze zijn vertrokken naar de Crufts in Engeland. Natuurlijk konden de hondjes en kippetjes niet mee. Hier wat foto's van de laatste dagen:

Net terug van een paar daagjes oppassen bij mien paps en mams. Ze zijn vertrokken naar de Crufts in Engeland. Natuurlijk konden de hondjes en kippetjes niet mee. Hier wat foto's van de laatste dagen:

Het heeft zo mogen zijn, ik heb eindelijk mijn opleiding tot belastingconsulent van het RB mogen afronden. Op donderdag 21 april mag ik mijn diploma in ontvangst nemen en zal ik eindelijk verlost zijn van die zware last op mijn schouders. Gelukkig! Het heeft me weliswaar wel bloed, zweet, tranen, veel tijd en geld gekost maar het is het waard.

Gisteren werd ik vrolijk onthaalt door mijn consulente met een bosje bloemen en een "slanke lijn" award. Ik heb mijn streefgewicht gehaald en nu was het tijd voor verwennerij. Een prachtige bos prijkt nu op mijn eetkamer tafel en ik ben bere trots! Voor mijn eigen ben ik er nog niet, maar de rest ga ik er gewoon afdieten door gezond te eten en te minderen. Langzaam maar zeker krijgen we het voor mekaar om onder de 70 kilo te komen. Mijn verhaal is trouwens ook gepubliceerd op de site van Cambridge. KLIK HIER voor het hele verhaal, ook met "voor" en "na" foto's.

Inmiddels ben ik lekker aan het aftellen op het werk, nog 9 dagen werken en dan is het gebeurd. Dan kan ik "tabee" roepen tegen mijn huidige baas. En een anderhalve week later bij mijn nieuwe baas beginnen. Daartussen vliegen we nog even naar Ierland voor een korte break bij vrienden. Spannend!